Scheidingsangst

Roos (6 jaar) is zo op het eerste gezicht een goedlachs ondernemend meisje. Ze kijkt je uitdagend aan en onderzoekt of ze een grapje uit kan halen. Bij nadere kennismaking blijkt dat Roos last heeft van aanhoudende scheidingsangst, op school en bij het afspreken met vriendinnen. Dit geeft een druk op het gezin.

Ouders beschrijven Roos als een gevoelig meisje dat veel van haar omgeving in zich opneemt. Ze heeft moeite om nieuwe ervaringen te verwerken. Ze kijkt altijd heel goed rond, hoort ‘alles’, neemt het in zich op en later komt het er thuis in de vertrouwde omgeving weer uit. Dit gebeurt veelal op een heftige, emotionele manier. De ene keer krijgt het vorm in schokkerig, onbedaarbaar huilen en de andere keer in een driftig, druk gedrag waarbij ze van alles af wil dwingen bij haar ouders.

Moeder geeft aan dat ze geneigd is om alle keuzes uitgebreid uit te leggen aan Roos. Ze vraagt zich af of ze haar eigen onzekerheid misschien op haar dochter overbrengt door alles te bespreken en Roos een stem te geven in de keuzes. Ze is enigst kind en daardoor praat ze thuis vaak mee met de volwassenen. Ondanks haar slimme manier van reageren, moet niet vergeten worden dat Roos alles verwerkt vanuit waar ze is in haar sociaal emotionele ontwikkeling.

Roos vertelt mij dat ze het niet fijn vindt dat ze bij elk afscheid moet huilen en buikpijn heeft. Ze geeft aan dat er een brok in haar keel komt die ze niet kan tegenhouden. Ik vraag haar of ze wil onderzoeken wat er in haar keel gebeurd. Ik teken haar huis, school, naschoolseopvang, huizen van vriendinnen, het speelveldje en het zwembad. Dan vraag ik haar op te letten waar de brok in haar keel groter wordt. Dat weet ze haarfijn te vertellen. Bij de naschoolseopvang en op school is het het ergst. Thuis heeft ze geen last en bij vriendinnen niet als haar moeder erbij is. In een volgende sessie zoeken we dit verder uit. Dan komt ze er achter dat haar klachten toenemen als ze ergens net is. Eenmaal langer daar wordt het leuker. Ook is het lastiger als een situatie verandert, zoals andere groepjes in de klas of een nieuwe juf bij de naschoolseopvang. We verzinnen een stoplicht. Rood is dat het heel moeilijk is om ergens te zijn zonder haar ouders, oranje is een beetje en groen is makkelijk. Daarmee gaat ze oefenen.

De eerste weken is er nog sprake van paniek bij het afscheid nemen. Dan hoor ik van de juf dat de tranen sneller over zijn. Ook moeder vertelt dat Roos niet meer over buikpijn klaagt en de brok in haar keel minder dominant is.

In kleine stapjes coach ik haar ouders naar stevige leiding en begeleiding en Roos naar minder angst voor scheiding van haar ouders. Ouders tonen een kind onzekerheid als ze het kind alles vragen en alle keuzes voorleggen.

Als Roos merkt dat haar ouders zich zeker voelen en tonen dat ze het kan, durft zij er zelf ook in te geloven. In de therapie bespreken we de succesmomentjes.

Roos weet nu van zichzelf dat ze moeite heeft met nieuwe dingen. Als ze doorzet, zo heeft ze ervaren kan ze het heel leuk hebben.

*) Vanwege de waarborg van privacy van cliënten is gekozen voor een fictieve naam.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 × 2 =