Spoken

Jay (5 jaar), Moos (12 jaar) en Becca (17 jaar) hebben allen hetzelfde probleem. Ze spoken als andere kinderen slapen. Waarom ze spoken, is voor alle drie anders. Ze kennen elkaar ook niet. Ze weten wel van mij dat er meer kinderen zijn die slaapproblemen hebben en dat geeft troost.

Jay, 5 jaar
Jay is een leuke stevige kleuter die je goedlachs tegemoet treedt. Hij is de hele dag druk in de weer. Maar rond vijf uur, zijn de wangen rood en ligt hij onderuitgezakt op de bank. Het is op, moeder kan hem dan niet meer wakker houden en Jay dut in. Het gevolg is dat hij s’avonds niet naar bed wil. Moeder vertelt dat hij sinds de echtscheiding afgelopen zomer afwisselend bij vader en moeder in huis slaapt. Vanwege het afgesproken co-ouderschap zijn dit vaste dagen voor Jay, maar de bedrituelen zijn verschillend. Hij is hierdoor van zijn ‘slaappadje’ afgeraakt.

Moeder geeft toe dat ze hem regelmatig bij haar in bed in slaap laat vallen omdat hij er dan niet steeds uitkomt. Vader doet dit niet, en dat is voor Jay moeilijk te snappen. In een gescheiden situatie kun je niet eisen dat beide ouders dezelfde aanpak hanteren. Wat wel kan is, dat Jay verteld wordt welke regels waar gelden en dat deze ook zo uitgevoerd worden. Dus moeder spreekt af dat Jay om zeven uur naar boven gaat, hem een verhaaltje vertelt en er nog vijf minuten bij ligt. Dit spreekt ze overdag met hem af als het slapen nog niet aan de orde is. Als het bedtijd is en Jay er meerdere keren uit komt, kan moeder hem wijzen op de afspraak en komt het aan op het steeds rustig terugleggen. Jay moet voelen dat zij de koers uitzet voor hem en koersvast is. Dat geeft duidelijkheid en veiligheid.

Moos, 12 jaar
Met Moos is het anders. Hij is fit genoeg om voldoende te presteren op school, zijn huiswerk te maken en te sporten. Alles wat hij overdag meemaakt, verwerkt hij s’avonds in bed, dan begint het piekeren. Hij probeert zijn ouders zo lang mogelijk aan de praat te houden aan de rand van zijn bed. Hij wil de dag dan nog met hen doornemen. Eenmaal alleen gaat hij meerdere keren uit bed om alles goed te doen: de gordijnen in de plooi en de deur op de juiste kier. Hij krijgt een gevoel in zijn lichaam dat hij niet prettig vindt en zijn gedachten gaan alle kanten uit. Als zijn ouders naar bed gaan slaapt hij vaak nog niet, en maakt hij zich steeds drukker om mogelijk slaapgebrek. Gelukkig is hij overdag nooit moe.

Die ontdekking zorgt ervoor dat Moos zich minder druk maakt om zijn inslaapprobleem. Hij kijkt daardoor anders naar hetzelfde ‘probleem’. Hij stuurt zijn gedachten nu zo, dat rust hem ook al goed doet. Als hij dan in het donker de spanningen in zijn lichaam voelt, zoekt hij die op in de plaats van ze weg te willen hebben. Hierdoor vermindert de spanning. Zijn ouders nemen tijdens het avondeten de dag al met hem door, zelfs als Moos door alle afleiding om hem heen denkt dat het op dat moment nog niet nodig is. Later op de avond blijkt hem dit rust te geven.

Becca, 17 jaar
Becca is angstig vanwege het gevoel dat er steeds ‘iets’ in haar slaapkamer aanwezig is. Ze zegt een heel gevoelig meisje te zijn. Ze pikt sferen op van anderen en hoe zij zich voelen. Als ik doorvraag, vertelt ze dat zij met haar vriendinnen naar horrorfilms kijkt en in de virtuele wereld ‘Second Life’ speelt met griezelige personages. Becca wil zich niet laten kennen in haar vriendengroep, maar ondertussen is ze doodmoe. De angsten die ze s’nachts uitstaat wegen volgens haar niet op tegen het bekennen aan de groep.

Haar hulpvraag is, haar te helpen van haar angst af te komen door het echte en het virtuele leven beter van elkaar te scheiden. Gelukkig komt ze er gaandeweg de therapie achter dat haar hersenen deze scheiding niet zo makkelijk maken. Deze acceptatie helpt haar om naar haar vriendinnen toe andere keuzes te maken. Door de toegenomen zelfkennis heeft ze minder moeite hen te vertellen over haar gevoelige kant. Ze voelt zich nu veiliger in zichzelf en daardoor ook in haar domein: haar slaapkamer!

Kleine kinderen en jongeren kunnen periodes in hun leven hebben dat ze s’nachts flink aan het ‘spoken’ zijn. Ouders en kinderen kunnen zich hier behoorlijk druk om maken. Het onmachtige gevoel maakt dat je in een oud patroon vast blijft zitten en niet bij een oplossing kunt komen. Gelukkig is er altijd oplossing op maat, passend bij het gespook!

*) Om de privacy van de cliënten te waarborgen is gekozen voor een fictieve namen.